Foto:

Bijstand

Afgelopen weekend stond in de media een interview van de fractievoorzitter van het CDA in de Tweede Kamer, de heer Van Haersma Buma. In dat interview stelt hij het niet acceptabel te vinden dat mensen met een bijstandsuitkering thuis zitten. Bijna een half miljoen mensen staan op dit moment langs de kant. Zoals hij zegt: 'De bijstand is een gevangenis geworden.'

Hij pleit voor een nieuw sociaal vangnet in plaats van de bijstand, maar mét een baan. Niet fulltime, maar voor circa 20 uur per week, zodat alleenstaande moeders tijd hebben om hun kind van school te halen. En in plaats van dat mensen 70 procent van het minimumloon ontvangen, zoals nu in de bijstand, wordt daar in zijn voorstel 15 procent bovenop gedaan.

Wat opvalt in de reacties is dat een deel daarvan zich richt op de onmogelijkheden. Ik noem dat DIPpen, denken in problemen. Ik vind dat jammer. Zelf houd ik van DIMmen, denken in mogelijkheden. Buma stelt in die lijn voor niet te beginnen met de mensen voor wie dit niet werkt. Er zijn families die van generatie op generatie in de bijstand zitten.

In plaats van financiële ondersteuning om thuis te zitten kan beter gebouwd worden aan een beter en socialer systeem. Hij voorspelt kritiek uit linkse hoek. Uit welke hoek dergelijke voorstellen ook komen, ik vind het waard ze te bestuderen.

Want, zoals ook Van Haersma zegt, is het dan sociaal om tegen mensen te zeggen: je krijgt een uitkering ter hoogte van 70 procent van het minimumloon en zoek het voor de rest maar uit? Want zo is het nu geregeld.

Meer berichten